Mijn allereerste baan van een week was bij Full Motion, het grootste deel van de tijd zijn we bezig geweest met het maken van sketches voor het zelf bedachte programma Kets. Dit is uiteindelijk (nog) niet uitgezonden en de sketches zijn op de plank blijven liggen. Een sketch was echter al wel helemaal af en heeft pas zijn weg naar Youtube gevonden:

Via een vriend kon ik een week als elektricien werken. Hij werkte eerst als leerling kok in de keuken bij het Barbizon Palace hotel in Amsterdam maar heeft nu een omscholing gedaan naar elektricien, ik ben dus benieuwd of hij uiteindelijk blij was met die keuze.

Ook ben ik erg benieuwd naar de sfeer in de bouw, vroeger was ik altijd erg blij dat ik niet op de Technische school zat, vooral wanneer ik verhalen hoorde over die agressieve macho cultuur daar. Ik ben benieuwd hoe het is om met die jongens in te werken nu ze wat ouder zijn.

Deze week kan ik weer iets doen waar ik voor heb geleerd. JSD Bouw doet naast de normale bouw activiteiten ook de verkoop van bedrijfspanden en wil dat wat beter onder de aandacht brengen. Ik ga om daarmee te helpen waarschijnlijk een advertentie en een simple website maken. deze advertentie word afgedrukt op een aanhanger die in de buurt van de te verkopende panden komt te staan.

Ik zal in het Bart Smit magazijn in Volendam helpen de Sinterklaas drukte op te vangen. Wanneer in de winkels een product word verkocht moet dit vanuit het magazijn weer aangevuld worden, of dit met een automatisch registratie systeem werkt of dat het winkel personeel iedere dag alle schappen af moeten lopen weet ik niet. Wat ik wel weet is dat de bestellingen in het magazijn met de hand worden verzameld, dat word namelijk mijn werk!

Deze week heb ik echt wat leuks! Ik ga toeristen helpen met het aantrekken van de Volendammer klederdracht voor op de foto. Dit ga ik doen op de dijk (natuurlijk) bij foto de Boer, volgens dit stukje geschiedenis zitten die daar al ruim 80 jaar!
Naast het werken in een Volendammer vishandel is dit wel echt een van de dingen die ik gedaan moest hebben als Volendammer!

Ik heb deze week gewerkt voor de Keurslager, die een tijdje terug met een nieuw initiatief zijn gekomen, De Buffetkoning.

Na een ietwat moeizame sollicitatie periode (zo heb ik bijvoorbeeld geen ervaring met scherpe messen, om nog maar niet te spreken van de gehaktmachine en andere gevaarlijke apparatuur) kon ik toch aan de slag als productiemedewerker. Uiteindelijk heb ik niet gewerkt met de gehakt machine en heb ik niet een keer een mes vast gehad dus of die angst gegrond was zullen we nooit weten.

Tijdens het afwegen van kant en klaar maaltijden kwam het gesprek op de vergadering van vanmiddag, daar kon ik ook wel bij aanwezig zijn. Misschien dat ik vanuit mijn studie nog wat voor de website kon betekenen. Na de vergadering (met oefeningen als: je hebt een oneindig budget en wil De Buffetkoning van de markt concurreren, hoe doe je dit?) had ik gelijk een nieuwe taak, zorgen voor video op de site.

En voor mijn laatste taak op de laatste dag mocht ik met een vat sop en een bezem de vloer én de muren schrobben. Misschien had ik er iets te veel lol in maar hoe vaak krijg je nou de kans om binnenshuis met een tuinslang in de weer te gaan? De lol werd wel een beetje gedrukt doordat ik de telefoonhoek en de insealmachine droog moest houden (nogal logisch) dit moest achteraf met een doekje gedaan worden.

Waar ik vooral achter wilde komen was hoe het is om fulltime in de horeca te werken, ik had al eerder bij Spaander gewerkt maar dat was dan alleen in het weekend en hooguit twee dagen achter elkaar. Zoals ik wel had verwacht is het erg zwaar. Het zijn vooral de lange uren die je opbreken. Een gemiddelde dag begint om twaalf uur in de middag en kan tot twaalf uur ’s nachts duren, dan drinkt men vaak nog een biertje om de dag af te sluiten en is het twee uur voordat je thuis bent en in bed ligt. Als je dan de volgende ochtend om twaalf uur weer moet beginnen heb je na het douchen en ontbijten nauwelijks nog tijd voor jezelf over. Dit is veruit het zwaarst.

Ik sta niet bekend om mijn geweldige geheugen maar met een beetje moeite kan ik een kleine bestelling gerust onthouden zonder schrijfblokje. De problemen kwamen dan ook pas wanneer het echt druk werd: tafel vijf wil twee capachino, er staat een portie bitterballen voor tafel 36 koud te worden in de keuken, tafel 23 wil graag afrekenen en dan schiet tafel 12 me aan “Mogen we nog een beetje mayonaise?”  “Maar natuurlijk, dat komt eraan meneer” En dan een kwartier later krijg ik net weer een beetje overzicht en zie ik dat tafel 12 zonder extra mayonaise toch de patat al op heeft…

Dat overzicht houden bleef moeilijk voor me. Deels kwam dat door de chaotische indeling van de herberg (een deel van het restaurant) maar ook doordat mijn hoofd op een gegeven moment gewoon vol zit. Bij een kantoorbaan kan je al je verschillende taken makkelijk op een blaadje zetten wanneer je het overzicht dreigt te verliezen maar achter een drukke bar heb je daar echt geen tijd voor. Ik merkte wel dat dit aan het einde van de week een stuk beter ging. Ook met een dienblad ben ik zekerder geworden, ik had echt het gevoel dat iemand tegen me aan kon springen terwijl ik met een blad met glazen liep. Die zekerheid verdween jammer genoeg wel al snel weer toen ik naar mijn volgende baan ging.

Zoals je in de aankondiging uitgebreid hebt kunnen lezen was het deze week mijn taak oude klanten van Pneuman op te sporen. Toen ik aan deze klus begon dacht in dat mijn werk uit twee delen zou bestaan, het googelen van de bedrijfsnaam om de bedrijfsgegevens erbij te vinden en het bedrijf opbellen om de juiste contact persoon te vinden. Het bleek later dat ik alleen het eerste deel hoefde te doen.

Omdat mijn vader bij Pneuman werkt was ik al best bekend met het bedrijf. Door goede arbeidsvoorwaarden en leuke extra’s zoals uitstapjes heerst er een erg goede sfeer en is er een hoge loyaliteit richting het bedrijf.

Het googelen naar bedrijfsgegevens is niet zo heel moeilijk, maar als je bedenkt dat als uitgangspunt alleen een naam beschikbaar is (zoals ‘Winkelcentrum Binnenhof’) en je dan bedenkt dat er in Nederland meer dan één winkelcentrum met die naam is, dan is het in sommige gevallen toch iets moeilijker. Vooral bejaardentehuizen hebben vaak een dertien in een dozijn naam.

Daarnaast is het vinden van een winkel in het winkelcentrum vaak niet zo moeilijk maar de gegevens van de mensen die verantwoordelijk zijn voor het onderhoud van het winkelcentrum zelf is weer een behoorlijk stuk moeilijker, dit geld dubbel voor parkeergarages, een route beschrijving is nooit een probleem maar een post adres? en een telefoonnummer?

Het moeilijkste aan deze klus is dat je continu scherp moet blijven, terwijl het eigenlijk behoorlijk eentonig werk is. Eentonig werk dat je op de automatische piloot kan doen is veel makkelijker vol te houden, je kan dan rustig in je gedachten naar het weekend afdwalen of naar de zomervakantie. Maar doordat je hier constant op zoek bent kan dat niet, je kan alleen maar dromen van Bejaardentehuis het Rusthof of parkeergarage Markhof.

Zoals je in de aankondiging al heb kunnen lezen is NBC van Roemburg en partners een accountants kantoor. Mijn taak hier was relatief eentonig maar wel belangrijk, de klantendossiers moeten allemaal ingescand worden zodat alle bestanden digitaal beschikbaar zijn. Uiteindelijk is dan een bijna papiervrije werkomgeving te behalen.

Mijn werkdag zag er zo uit:

• pak een archief map
• haal het eerste stuk/a4tje/boekwerk uit de map
• verwijder indien nodig het nietje
• haal het door de scanner (sommige documenten moeten vel voor vel op de glasplaat ingescand worden, de meeste kunnen gewoon door de feedscanner)
• doe weer een nieuw nietje in het papier
• herhaal dit proces totdat de hele map gedaan is
• benoem de (op de computer) ingescande bestanden en sla ze op in de juiste map

Dat is dus een behoorlijk eentonige klus. Door iedere dag te proberen nog meer te scannen dan de dag ervoor is het mij gelukt om het een beetje uitdagend te houden al zorgt de constante herhaling er wel snel voor dat de dagen langer worden. Afwisseling in het werk blijkt toch heel belangrijk te zijn voor mij.

Het grote voordeel van een papierloos kantoor is naast de papier besparing natuurlijk dat je een heleboel opslagruimte terug krijgt. Het nadeel is in dit geval dat er minder redenen zijn om even van je werkplek weg te kunnen, de bestanden zijn namelijk gewoon via het netwerk op te vragen, daar hoef je niet meer voor naar de archiefkast. Gelukkig worden de postvakjes en het toilet voorlopig nog niet gedigitaliseerd.

Dat klinkt allemaal best negatief zo, maar ondanks dat het soms best saai was ging ik iedere dag met plezier naar mijn werk, leuke collega’s en een goede sfeer maken een hoop goed!